Concertverslag : The Dying, Textures, Arch Enemy (21/04/2008, Hof ter Lo, Belgium)
ingestuurd door onze redacteur "Wall" op 23/04/2008
Eerst mocht het Belgische The Dying het publiek voorverwarmen. Hun aan Exodus en andere Bay Areathrashers schatplichtige metal (-core volgens hun website) kon me jammer genoeg niet overtuigen. Het was niet bijster origineel, het geluid was niet goed en het werd ook niet al te goed gebracht. Het vijftal stond wel zeer enthousiast op het podium, maar daar bleef het dan ook bij.
Daarna was het de beurt aan Textures. Deze Tilburgers (of zoiets) brengen technische extreme metal met een progressieve inslag. Dat de heren kunnen spelen, staat buiten kijf, maar op cd werd ik er al niet warm van en live vind ik het helemaal moeilijk om bij de les te blijven. De organisatie kon er maar baat bij hebben want daardoor bevonden we ons net iets vaker in de buurt van de bar.
En dan het moment waarop we hadden gewacht. Angela Gossow komt met Arch Enemy haar stembanden nog eens teisteren voor het duidelijk niet uitverkochte Hof Ter Lo.
De verwachtingen waren hooggespannen, maar werden jammer genoeg niet ingelost. Wat mij betreft heeft Arch Enemy bewezen een zeer leuk voorprogramma en een fijne festivalgroep te zijn, maar geen goede headliner! Er zaten teveel intermezzo’s in de set zoals overbodige drum- en gitaarsolo’s en dat haalde de vaart uit het optreden. Daarenboven bleken de nummers van het laatste (zeker niet slechte) album ‘Rise of the Tyrant’ het live toch niet zo goed te doen, buiten misschien ‘The Day You Died’. De schaarse hoogtepunten waren dan ook allemaal oudere nummers (‘My Apocalypse’ ‘Dead Eyes See No future’ en ‘We Will Rise’). Ik zal ze op GMM zeker terug gaan zien en ik ben er zeker van dat een kortere set een pak beter zal zijn.
Concertverslag : Volbeat – Kayser - President Evil 14/02/2008
ingestuurd door onze redacteur "Wall" op 15/02/2008
Rond 20u mocht President Evil de aftrap geven. Hof ter Lo was nog maar voor een kwart volgelopen en het wel aanwezige publiek schonk maar weinig aandacht aan deze Duitse trash ’n rollers, zoals ze zichzelf noemen. Je kan de muziek het best omschrijven als een kruising tussen heavy metal en rock ’n roll met een hardcore-sausje over. Aan hun enthousiasme zal het niet gelegen hebben en de nummers waren bij momenten best wel aanstekelijk, maar het ontbrak de band een beetje aan originaliteit en overtuiging om de vlam in de zaal te ontsteken. En daar kon de Motörhead-cover ‘Rock ’n Roll’ ook niets aan veranderen.
Daarna kwam Kayser aan de beurt. Het leken wel vier broers die op het podium stonden (drummer niet meegerekend) met hun lange steile blonde haar en dito baard. De zanger leek mij al iets te veel Belgische Bieren geproefd te hebben, maar hun trashy heavy metal kon toch al op iets meer bijval rekenen. Ik kende de band niet en moest soms denken aan Anthrax, dan weer aan Iced Earth, dan weer aan meer klassieke heavy groepen. Het was niet echt mijn ding, maar ik kan niet zeggen dat het een slecht optreden was, integendeel.
Wel was de band vandaag een beetje een vreemde eend in de bijt, wat duidelijk werd gemaakt door de verdeling van het publiek. Hoewel het een allegaartje was van metalheads en rockabilly’s, stonden alle kuiven bij Kayser aan de toog en het lange haar in de zaal.
Zodra echter Volbeat het podium betrad, kon je wel zien waarvoor het publiek was gekomen. Hun mix van metal, country en rock ’n roll wordt niet door iedereen gesmaakt, maar vandaag werden de song van voor tot achter in de zaal meegezongen (-gebruld). Een voortdurende circle pit voor het podium toonde dat de mensen wel te vinden waren voor een feestje. Frontman Michael Poulsen weet zijn publiek dan ook nog eens perfect te bespelen en dat het publiek zich dat graag liet welgevallen, droeg alleen maar bij tot het feestgedruis. Alle groovy meezingers passeerden de revue (niet in deze volgorde): Mr & Ms Ness, The Gardens Tale, Sad Man’s Tongue, River Queen, Soulweeper, Caroline Leaving, Rebel Monster, Pool of Booze Booze Booza, ... en natuurlijk de 70’s cover I Only Wanna Be With You.
Ze probeerden ook twee nieuwe nummers. Eentje vond ik echt goed, het tweede kwam live iets minder over, maar dat deed verder geen afbreuk aan de sfeer.
Het publiek sprong en danste, er waren crowdsurfers bij de vleet en ook Poulsen dook even het publiek in dat hem letterlijk en figuurlijk op handen droeg.
Bij de bisnummers kon het helemaal niet meer stuk en een aantal fans kroop mee op het podium om het feest compleet te maken.
Bezweet, voldaan en gelukkig ging ik daarna naar huis in de wetenschap dat ’s morgens gaan werken niet prettig zou zijn.
Wil je zelf ook concertverslagen schrijven ? Schrijf je in als redacteur !